Οπτική Μουσική: Τα πρώτα λόγια

prota-logia-cover-squareΟπτική Μουσική:
Τα πρώτα λόγια (Ηχογραφήσεις 1984 – 1987)

Κωστής Δρυγιανάκης:
λίθον,
ν πεδοκίμασαν ο οκοδομοντες

φέρνοντας στην επιφάνεια ηχογραφήσεις της δεκαετίας του 1980

δελτίο τύπου

Την περίοδο από τα μέσα του 1984 ως τα μέσα του 1987, ο Κωστής Δρυγιανάκης και οι φίλοι του, συναθροισμένοι γύρω από το όνομα Οπτική Μουσική, έκαναν συστηματικά ηχογραφήσεις· όσες κρίθηκαν τότε ως πλέον τελειοποιημένες κατέληξαν στον δίσκο Οπτική Μουσική Τόμος 1, που κυκλοφόρησε το 1987, ενώ μερικές άλλες ανακυκλώθηκαν σε προσωπικούς δίσκους του Δρυγιανάκη στα χρόνια πριν την αλλαγή της χιλιετίας. Οι περισσότερες από αυτές τις ηχογραφήσεις αποτελούσαν μάλλον υλικό-σε-εξέλιξη παρά τελειοποιημένα κομμάτια, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας εκ νέου προσέγγισης τους, ενδεχόμενο που την εποχή εκείνη τους αντιμετωπίστηκε μάλλον χλιαρά, λόγω της ανεπάρκειας των διαθέσιμων τεχνικών μέσων. Έτσι, οι περισσότερες από αυτές έμειναν στο ράφι. Η λίστα των συμμετεχόντων περιελάμβανε, με αλφαβητική σειρά, τους Τάκη Αγριγιάννη, Κώστα Ανέστη, Γιάννη Αργυρόπουλο, Ελένη Βαρουξή, Χρήστο Καλτή, Αλέξη Καραβέργο, Κώστα Κωστόπουλο, Νίκο Ξηράκη, Κώστα Παντόπουλο και Θανάση Χονδρό – Αλεξάνδρα Κατσιάνη, αρκετοί από τους οποίους είχαν ήδη από τότε διακριτή, αυτόνομη παρουσία στο δισκογραφικό χώρο.

Ο Κωστής Δρυγιανάκης άρχισε να δουλεύει πάνω στην πιθανή έκδοση μιας ανθολογίας από αυτές τις ηχογραφήσεις το 1999, μια ιδέα που μέσα από αλλεπάλληλες αναβολές πρακτικά εγκαταλείφθηκε, για να αναζωπυρωθεί τα τελευταία χρόνια και να βρει επιτέλους τον δρόμο προς το ακροατήριο τον Μάρτιο του 2017, τριάντα και πλέον χρόνια από την εποχή της πραγματοποίησης των ηχογραφήσεων και την πρώτη δισκογραφική παραγωγή.

Η τωρινή έκδοση έχει τον τίτλο Οπτική Μουσική: Τα πρώτα λόγια (Ηχογραφήσεις 1984 – 1987), κυκλοφορεί από τις εταιρείες Hxoi Kato Apo To Spiti, More Mars και Noise-below και αποτελείται από ένα βιβλίο 64 σελίδων (ελληνική και αγγλική εκδοχή) και δυο δίσκους ακτίνας. Περιέχει 27 ηχογραφήσεις της εποχής εκείνης, ουσιαστικά ακατέργαστες, μαζί με σημειώματα σχεδόν όλων εκείνων που συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις, φιλοδοξώντας έτσι να αποτελέσει μια μαρτυρία για τα πράγματα που συνέβησαν όπως συνέβησαν εκείνα τα χρόνια αλλά και το ίχνος που αφήνουν στη μνήμη μετά την πάροδο μιας τριακονταετίας.

Παράλληλα με αυτή την έκδοση, ο Κωστής Δρυγιανάκης επιχειρεί και την αντίθετη προσέγγιση του υλικού που, ούτως ή άλλως, προοριζόταν για περαιτέρω επεξεργασία· στο κομμάτι Λίθον, ν πεδοκίμασαν ο οκοδομοντες που κυκλοφορεί σε κασέτα από την Noise-below, ανασυνθέτει μια σειρά από “υποτιμημένες και παραπεταμένες” τέτοιες παλιές ηχογραφήσεις, αξιοποιώντας τες σαν πρωτογενές υλικό, χωρίς να προσπαθεί να μείνει πιστός στην ιστορική αφήγηση. Δημιουργεί έτσι ένα νέο κομμάτι, όπου τα παλιά χρώματα συνδέονται μεταξύ τους σε μια νέα αρχιτεκτονική, με χρήση των δυνατοτήτων ανασύνθεσης που δίνουν οι σημερινές τεχνολογίες.

Περισσότερες πληροφορίες στις σχετικές ιστοσελίδες:

http://noise-below.bandcamp.com/
http://www.moremars.org/
https://hxoikatoapotospiti.wordpress.com/


ENGL prota logia cover square plus

Optical Musics:  
The First Words (Recordings 1984 – 1987)

 Costis Drygianakis:
The Stone which the Builders Rejected

bringing the recordings of the 1980’s back to the surface

press release

In the period from mid-1984 to mid-1987, Costis Drygianakis and his friends, gathered round the name Optical Musics, regularly produced recordings; the ones considered the most advanced formed the album Optical Musics Volume 1, published in 1987, while some others were recycled later in Costis Drygianakis’ solo albums, in the last years before the Millennium. Most of these recordings were works-in-progress rather than finalized pieces, open to a possible reworking; a possibility which, at that time, was confronted in a lukewarm manner, mainly due to the inadequacy of technical means. Most of the old recordings were just left aside. The list of contributors included, in alphabetical order, Takis Agrigiannis, Kostas Anestis, Yiannis Argyropoulos, Thanassis Chondros & Alexandra Katsiani, Christos Kaltis, Alexis Karavergos, Kostas Kostopoulos, Kostas Pandopoulos, Eleni Varouxi and Nikos Xirakis, some of which had already then an independent, distinctive presence in discography.

Costis Drygianakis started working on a compilation of such recordings in 1999, but through successive postponements the idea was practically abandoned, to be revived in the last years and to find its way to the audience in March 2017, thirty whole years after the realization of the recordings themselves and their first discographic appearance.

The new edition has the title Optical Musics: The First Words (Recordings 1984 – 1987), it is a collaborative publication by the labels Hxoi Kato Apo To Spiti, More Mars and Noise-below and consists of a 64-page book (Greek and English versions) and two CD’s. It includes 27 recordings of that era, practically unedited, along with pictures and notes by almost all the participants, aiming to form a testimony about the things that happened, in the way they did happen at those times, but also about the trace they leave on memory, after the passing of three decades.

Along with this publication, Costis Drygianakis attempts and the opposite approach to this material which was, this way or that, intended for further processing; in the piece The Stone which the Builders Rejected, published as a cassette tape by the label Noise-below, he reconstructs a number of “underestimated and mislaid” such old recordings, employing them as raw material, without any intention to stay faithful to the historic narration. Thus, he creates a new piece, where the old shapes are assembled together in a new architecture, taking advantage of the possibilities of the digital media.

More information can be found in the following sites:

http://noise-below.bandcamp.com/
http://www.moremars.org/
https://hxoikatoapotospiti.bandcamp.com.com/


Και μερικές κρτικές
And some reviews

diskoryxeion 1

Ο Φώντας Τρούσας στο διαδικτυακό Δισκορυχείον 25.4.2017. Η κριτική δημοσιεύτηκε με μικρές διαφοροποιήσεις και στο περιοδικό Μετρονόμος, τ. 63, 4-6.2017

ΟΠΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ηχογραφήσεις 1984-1987

Να πούμε, κατ’ αρχάς, πως εδώ έχουμε να κάνουμε με μια έκδοση κόσμημα. Και τούτο το λέμε όχι για να υπερθεματίσουμε έναντι του εικαστικού μέρους, αλλά για να διακρίνουμε πάνω απ’ όλα την ουσία. «Τα Πρώτα Λόγια» [Hxoi Kato Apo To Spiti/ MoreMars/ Noise-below, 2017] είναι βασικά ένα βιβλίο κάπως τετράγωνου σχήματος και εξήντα τεσσάρων άψογα τυπωμένων σελίδων, στα εξώφυλλα του οποίου (μπρος-πίσω) είναι τοποθετημένα τα δύο CD του σχήματος Οπτική Μουσική (που είχε για έδρα τον Βόλο). Το περιεχόμενό τους; Εντυπωσιακό. Ο Κωστής Δρυγιανάκης (που βρίσκεται πίσω από κάθε τι, που αφορά στην Οπτική Μουσική) καταγράφει με πάθος τις ιστορικές μέρες της μπάντας (1984-1987), δίνοντας συνεχείς λεπτομέρειες για κάθε στιγμή εκείνης της διαδρομής, σκύβοντας με σεβασμό σε πρόσωπα (συνεργάτες του) και καταστάσεις. Αυτό το κείμενο, που διαβάζεται, εννοείται και σαν ημερολόγιο, είναι, θα έλεγα, εξ ίσου σημαντικό με τις εγγραφές του σχήματος – με το «νέο», σε κάθε περίπτωση, που κόμιζαν εκείνη την περίοδο οι συγκεκριμένες δραστηριότητες στη δική μας πραγματικότητα.

Σε τι συνίστατο το «νέο»; Στον εκδημοκρατισμό της μουσικής πράξης. Στο γεγονός πως μουσικοί, μη μουσικοί ή λιγότερο μουσικοί (με την ακαδημαϊκή έννοια) θα μπορούσε να συμμετάσχουν επί ίσοις όροις στην ηχητική διαδικασία, παράγοντας μετρήσιμα αποτελέσματα.

Το ζήτημα το είχε περιγράψει σαφώς ο David Toop στο βιβλίο του «Ωκεανός του Ήχου/ Αιθέριες συνομιλίες, περιβαλλοντικοί ήχοι & φανταστικοί κόσμοι» [οξ υ, Αθήνα 1998] μιλώντας για τις περιπτώσεις των AMM, MEV (Musica Elettronica Viva), αλλά και γενικότερα:

«Για τους αμερικανούς μαύρους αυτοσχεδιαστές (…) και περίπου την ίδια εποχή για τους Ευρωπαίους και λευκούς Αμερικανούς αντίστοιχούς τους, όπως οι AMM, οι Musica Elettronica Viva (…) η μερική απομάκρυνση από τα κύρια μουσικά όργανα των συναυλιών jazz και κλασικής μουσικής ήταν μια πράξη πολιτική όσο και μουσική. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 και στη χωρίς ψευδαισθήσεις δεκαετία του ’70 μικρά μουσικά όργανα και μη-όργανα (ραδιόφωνα τσέπης, μικρόφωνα επαφής που ενίσχυαν ανεπαίσθητους ήχους που προέρχονταν από τραπέζια, γενειάδες, τρίφτες τυριού κ.λπ.), γίνονταν σύμβολα της προσπάθειας να εκδημοκρατιστεί η μουσική, να επιτραπεί η πρόσβαση σε ανειδίκευτους μουσικούς (συμπεριλαμβανομένων και παιδιών) να παραχθεί ήχος από τα όργανα, αντί αυτά να υποτάσσονται σε συστήματα, να επιτραπεί να συμβούν στη μουσική τυχαία γεγονότα και να δημιουργηθεί μια αίσθηση συλλογικά οργανωμένης κοινότητας, ως προσπάθεια ανεξαρτητοποίησης από τον ψυχρό επαγγελματισμό, ειδικότερα από το starsystem, το οποίο επηρέασε τους καλλιτέχνες τόσο της jazz όσο και της κλασικής μουσικής».

Στο ίδιο μήκος κύματος ο έλληνας συνθέτης της πρωτοπορίας Γιάννης Χρήστου σημείωνε:

«Μουσικοί και μη μουσικοί, ηθοποιοί και μη ηθοποιοί, χορευτές και άνθρωποι απλοί. Ένας οποιοσδήποτε απ’ αυτούς ή και όλοι τους μπορούν να εκτελέσουν κάποια χειρονομία, να περάσουν σε κάποια δράση, να κινηθούν είτε σχηματίζοντας μια μορφή, όπως σε κάποιο χορό, είτε έξω από τη μορφή, όπως σε μια κατάσταση της καθημερινής ζωής. Ένας οποιοσδήποτε ή και όλοι τους μπορούν να παίξουν όργανα μουσικά και μη – απλά αντικείμενα που τα χτυπούν μ’ ένα είδος μπαγκέτας ή το ένα με το άλλο ή και τα χρησιμοποιούν διαφορετικά για να βγάλουν τον ήχο τους, ή ακόμη περίπλοκες ηλεκτρονικές συσκευές που επεξεργάζονται ήχους ζωντανούς ή playback, παράγοντας εφέ υπολογισμένα από πριν ή τυχαία: ήχους που είναι μουσικοί ή concrete ή αναπαράγουν τους συνηθισμένους ήχους της καθημερινής ζωής. Ένας οποιοσδήποτε ή και όλοι τους μπορούν να παίζουν μέσα στα πλαίσια της κατηγορίας όπου ανήκουν (πράξη) λ.χ. ένας βιολιστής που παίζει βιολί ή έξω από τα πλαίσια της κατηγορίας αυτής (μετάπραξη) λ.χ.  ένας βιολιστής που ουρλιάζει».

[από το βιβλίο της Anna-Martine Lucciano «Γιάννης Χρήστου» Βιβλιοσυνεργατική, Αθήνα 1987]

Πάνω σ’ αυτές τις βάσεις στηρίζονται ο Κωστής Δρυγιανάκης και οι φίλοι του (Γιάννης Αργυρόπουλος, Τάκης Αγριγιάννης, Αλέξης Καραβέργος, Κώστας Παντόπουλος, Κώστας Κωστόπουλος, Νίκος Ξηράκης, Κώστας Ανέστης, Ελένη Βαρουξή, Χρήστος Καλτής, Θανάσης Χονδρός), προκειμένου να δημιουργήσουν το… ρεπερτόριο της Οπτικής Μουσικής, χρησιμοποιώντας ιδιότροπα όργανα ή μη όργανα (ελεφαντάκια, γραφείο, κρεβάτι, γείωση, παιδικά πνευστά, συρτάρι, μπουκάλια, σπίρτα, μπαλόνι, σταχτοδοχείο…), μαζί με συμβατικά βεβαίως (πιάνο, κιθάρα, συνθεσάιζερ, μπάσο, φλογέρα…). Το αποτέλεσμα, έτσι όπως καταγράφεται στα δύο CD, είναι εκείνο που αναμένει ο καθείς.

Μια μουσική ρέουσα, απρογραμμάτιστη στις λεπτομέρειές της, πολλάκις και στην ουσία της, ζωντανή, πάλλουσα, γεμάτη με απροσδόκητα και εκπλήξεις και, συγκριτικά, πολύ καλά ηχογραφημένη – αν αναλογιστούμε τις συνθήκες και τις προδιαγραφές των χώρων της εποχής. Μουσική, που δεν θα την χαρακτήριζα δύσκολη για το μέσο και κάπως υποψιασμένο αυτί, που γειτνιάζει άλλοτε με τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό, άλλοτε με τον πιο οργανωμένο, άλλοτε με τη σύνθεση και άλλοτε μ’ έναν συνδυασμό όλων αυτών στα μακριά σχετικά στο χρόνο tracks(στο πρώτο CD κυμαίνονται χοντρικά από τα πέντε έως δέκα λεπτά). Όποιος έχει υπόψη του τον «Τόμο 1» της Οπτικής Μουσικής είναι σίγουρο πως θα ενθουσιαστεί με την ποιότητα και την προσφορά των κομματιών, ενώ θα εκπλαγεί και από την αισθητική αρτιότητα συνθέσεων όπως η έσχατη (από το πρώτο CD) «Πόνος μνησιπήμων», με το σύνθι του Κωστή Δρυγιανάκη και το μπάσο του Κώστα Παντόπουλου να αναπλάθουν γενναία cosmic περιβάλλοντα.

Και καθώς προχωράμε στο χρόνο, μπαίνοντας στο δεύτερο CD, που περιλαμβάνει εγγραφές τής διετίας 1986-87, της τελευταίας eighties-εποχής της Οπτικής Μουσικής, αλλάζει προς το πιο… χειροπιαστό και ολοκληρωμένο και η λειτουργία-παραγωγή του γκρουπ – με τα ακόμη πιο απαιτητικά tracks να διαδέχονται το ένα το άλλο («Καταμετρήσεις χάους», «Ένα γράμμα που δεν έφυγε ποτέ», «Ο άγνωστος πεδιομάχης», «Ο κόκκινος κύκλος» κ.λπ.).

Αυτή η φάση, που είναι διαφορετική από εκείνη της πρώτης εποχής, έρχεται να καταγραφεί με τον πιο απαιτητικό και ουσιωδώς διεισδυτικό τρόπο, παρά τις όποιες μικρές τεχνικές ατέλειες (το ξαναλέω, για να μην το ξεχνάμε, πως πρόκειται για ερασιτεχνικές ηχογραφήσεις, επιμελημένες φυσικά, που έγιναν σε πρόβες και αίθουσες, καταγραμμένες κυρίως σε κασέτες), δείχνοντας πως η Οπτική Μουσική ήταν ένα δημιουργικό σχήμα εν εξελίξει (πάντα με κινητήριο παράγοντα τον Κωστή Δρυγιανάκη), που διέκοψε τη δραστηριότητά του την πιο κρίσιμη, για ’κείνο, στιγμή.

Ειδική (και καλώς!) και βεβαίως εξαιρετικής σημασίας έκδοση, που περικλείει κάτι σημαντικό από την ιστορία του δικού μας (πειραματικού) χώρου.


 

Ο Αναστάσιος Μπαμπατζιάς στο Mic Portal , 10.5.2017

Δεν είναι καθόλου εύκολο να γράψει κανείς μια ικανοποιητική παρουσίαση για δίσκους σαν αυτόν, κυρίως γιατί ελλοχεύει ο κίνδυνος να μη σταθεί αντάξιος του περιεχομένου του. Λέω λοιπόν εξ αρχής ότι έχουμε να κάνουμε με ένα άλμπουμ το οποίο δεν περιέχει απλώς σπουδαία μουσική, αλλά είναι και ιστορικό. Η αξία του δηλαδή δεν είναι μόνο αισθητική, είναι ένα ντοκουμέντο. Οτιδήποτε διαβάσετε παρακάτω λοιπόν δε θα μπορούσε να είναι πλήρες, αφού όσο και να εμβαθύνει κανείς, όταν πρόκειται για ένα έργο τόσο μεστό, πάντα κάτι θα του διαφύγει. Τα ώτα όμως των ακροατών μπορούν να καλύψουν τα κενά.

Ας ξεκινήσω όμως με κάποια λίγα εγκυκλοπαιδικά στοιχεία. Οπτική Μουσική λεγόταν ένα ελληνικό μουσικό σχήμα της δεκαετίας του ’80 (και λίγο του ’90) το οποίο σε γενικές γραμμές μπορεί να το πει κανείς experimental. Συμμετείχαν αρκετά άτομα και παρόλο που η συμβολή τους είναι παραπάνω από σημαντική για το τελικό αποτέλεσμα, το σχήμα αυτό ήταν παιδί του Κωστή Δρυγιανάκη. Αυτός είχε και την έμπνευση της δημιουργίας του και τη γενική εποπτεία της δράσης. Είχαν κυκλοφορήσει δύο δίσκοι με αυτό το όνομα. Ένας το 1987 και ένας το 1994. Τα Πρώτα Λόγια περιέχουν ηχογραφήσεις οι οποίες έγιναν στην αρχή των εργασιών της Οπτικής Μουσικής πριν από αυτούς τους δύο δίσκους και ακούγονται για πρώτη φορά.

Από την αρχή διαβάζοντας κανείς το προλογικό κείμενο του Δρυγιανάκη στο υπέροχα σχεδιασμένο βιβλίο (α ναι, ξέχασα να σας πω. Το όλον έχει μορφή βιβλίου που συνοδεύεται από δύο cds) αντιλαμβάνεται ότι έχει να κάνει με έναν καλλιτέχνη αθεράπευτα ανήσυχο (δε νοείται αλλιώς) ο οποίος έχει μονίμως αμφιβολίες για αυτό που κάνει. Που βλέπει ξανά και ξανά το έργο του από πολλαπλές οπτικές γωνίες. Δεν είναι σίγουρος για το αποτέλεσμα, όπως μας λέει, αλλά τολμά μετά από τόσα χρόνια να συναρμολογήσει ένα μωσαϊκό από τα πρώτα δοκιμαστικά θραύσματα της Οπτικής Μουσικής. Απόπειρες απορριφθείσες στην εποχή τους. Όμως η δουλειά με το πέρας του χρόνου, είτε ο δημιουργός την απορρίψει είτε όχι, συνεχίζει να υπάρχει, συνεχίζει να επενεργεί στο μυαλό του και να επηρεάζει τις επόμενες κινήσεις. Μερικές φορές, ειδικά αν περάσουν αρκετά χρόνια, μπορεί και να λάβει μια τελείως διαφορετική θέση μέσα σου και να ξαναβγεί στην επιφάνεια, σαν κάτι που τόσο καιρό μπορεί και να πρωτοστατούσε υποδόρια. Δεν μπορώ να κατατάξω αυτό το δίσκο στις «παλιές» ηχογραφήσεις, γιατί δεν είναι απλώς μια συλλογή με τέτοιες. Είναι παρουσιασμένες μέσα από το σημερινό αισθητικό φίλτρο του Δρυγιανάκη, σαν ένα έργο που θα μπορούσε να είχε κάνει τώρα και με τίποτα δεν θα παρουσίαζε τότε, ένα έργο που σήμερα σημαίνει διαφορετικά πράγματα για αυτόν τα οποία τότε δεν είχε συνειδητοποιήσει, τουλάχιστον όχι με αυτόν τον τρόπο.

Πως ακούγεται όμως η Οπτική Μουσική; Είπα προηγουμένως ότι είναι experimental. Αυτός ο όρος ίσως τελικά να μη βοηθά τον ακροατή σε τίποτα, ούτε καν σε ένα πρώτο επίπεδο συνεννόησης. Πειραματικό μπορεί να είναι οτιδήποτε. Σήμερα έχουμε συνηθίσει να ονομάζουμε έτσι σχεδόν οτιδήποτε δεν παίζει στο ραδιόφωνο, οτιδήποτε δε συνάδει ηχητικά με την τρέχουσα επιβεβλημένη τυποποίηση. Μπορεί να μην είναι λοιπόν απολύτως σωστό να λέμε πειραματικό οτιδήποτε τέτοιο, όμως η Οπτική Μουσική είναι και πειραματική και οπωσδήποτε δεν έχει καμία σχέση με τυποποίηση, είτε επιβεβλημένη είτε άλλη. Αν και δεν έχει νόημα να κατονομάσουμε σχήματα άλλα με τα οποία μπορεί να συγγενεύει η Οπτική Μουσική, γιατί στ’ αλήθεια θα είναι πολύ μακρινά ξαδέρφια της (στέκεται μόνη που λένε), εγώ θα τολμήσω να αναφέρω το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό. Θυμήθηκα τους Gruppo Di Improvvisazione Nuova Consonanza, ίσως το πιο σημαντικό από τα πρώιμα πειραματικά (με όλη τη σημασία της λέξης) αυτοσχεδιαστικά σχήματα στον κόσμο, γιατί διακρίνω (παρόλο που το αποτέλεσμα δε θα μπορούσε να είναι ποτέ το ίδιο) την ίδια θέρμη και διάθεση με αυταπάρνηση να οδηγηθούν οι μουσικοί στο άγνωστο. Να μπλέξουν με καταστάσεις άβολες, να αποφύγουν παντός τύπου κοινοτοπίες, να χρησιμοποιήσουν παράδοξα «μουσικά όργανα» και να χρησιμοποιήσουν τα συνήθη όργανα με τρόπους και τεχνικές που δεν γνωρίζουν ή που δεν υπήρξαν πιο πριν. Αυτά σίγουρα δικαιολογούν τη χρήση του όρου experimental. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον τίποτα δεν απαγορεύεται και τίποτα δεν πετιέται. Όλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν από το συνθέτη τη στιγμή που αυτός θα κρίνει απαραίτητο. Ακόμα και μελωδίες.

Καταφέρνει να ακούγεται ακόμα και το 2017 ιδιότυπη και μυστήρια αυτή η μουσική και ας έχουν περάσει 30 χρόνια. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα πως μπορεί να φαινόταν στους ακροατές (λιγοστούς) τότε. Σήμερα έχουμε κατά κάποιο τρόπο συνηθίσει. Και ως ακροατές και ως δημιουργοί. Κυρίως χάρη στο internet έχουμε τη δυνατότητα να επικοινωνούμε, να ανταλλάζουμε πληροφορίες και να μαθαίνουμε με ρυθμούς και με τρόπους που στο Βόλο της δεκαετίας του ’80 θα ήταν ανήκουστοι. Ήταν μόνοι τότε οι μουσικοί της Οπτικής Μουσικής. Δούλευαν με ανησυχία και χωρίς σιγουριά για αυτό που έκαναν θέλοντας να προχωρήσουν όλο και πιο βαθιά σε αχαρτογράφητα νερά μιας απέραντης αισθητικής θάλασσας και να βρούνε μια μουσική που δεν είχε ξανα-ακουστεί. Ίσως και να το κατάφεραν. Έχουμε πια εδώ τα πρώτα της λόγια.


Μερικούς μήνες αργότερα, ο Αναστάσιος Μπαμπατζιάς επανήλθε και οτους απολογισμούς του 2017 ( 2017 in Greek ) στο ίδιο σάιτ:

Ο Κωστής Δρυγιανάκης αποφάσισε να εκδώσει για πρώτη φορά τις πρώτες ηχογραφήσεις της Οπτικής Μουσικής από τη δεκαετία του ’80. Και πάρα πολύ καλώς έπραξε γιατί πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό δείγμα της εξέλιξης της πειραματικής μουσικής στην Ελλάδα. Εκπληκτική αισθητικά έκδοση (βιβλίο και διπλό cd), αλλά και κομμάτι ιστορίας.



Vittore Baroni wrote for the Italian magazine Blow Up, i. 230-231, 7-8.2017

baroni complete

IMPROVVISAZIONE ELETTROACUSTICA

Optical Musics
The First Words – Recordings 1984-1987
2 CD Hxoi Kato Apo To Spiti – More Mars – Noise-below • 27t-154:46

Collettivo multimediale nato a Volos sotto la guida del tastierista Costis Drygianakis, interessato in origine alle relazioni tra suono e fotografia, Optical Musics è stato un pionieristico e influente ensemble sperimentale nella Grecia degli anni ’80, attivo poi a intermittenza anche nel decennio successivo. Tracce del progetto si trovano in compilation internazionali e nelle due rappresentative raccolte Optical Musics Volume 1 (1987) e Volume 2 (1994), a cui si aggiunge ora una doppia antologia con articolata selezione da inediti nastri d’archivio dei primi anni. Prove strumentali di studio indubbiamente grezze, ma che danno bene la misura della varietà di idee messe in campo dalla cangiante formazione di (non)musicisti, combinando con riflessiva leggerezza improvvisazione post-zorniana, musica concreta e pseudo-etnica, minimalismo elettroacustico e field recording, con una predilezione per strumenti giocattolo e inventati (vedi il “cassetto” trasformato in una sorta di arpa). Di particolare interesse il libro di 64 pp. con foto d’epoca e reminiscenze di una dozzina di collaboratori, che rivelano percorsi di apprendimento, ascolti, interessi culturali e modalità operative di chi, sopperendo con passione e inventiva a pesanti limitazioni tecniche e logistiche, ha saputo portare avanti una ricerca sonora anche a grande distanza da centri e circuiti della sperimentazione internazionale. (7)

 


Rigobert Dittmann wrote in Bad Alchemy, i. 97 3.2018

bad-alchemy-cut.jpg


 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s