Wings of winds

gr17—Drygianakis

With a title adapted from the ancient Greek phrase “επί πτερύγων ανέμων” which formed the original Greek title of the album, Wings of Winds was crafted from March 2015 to March 2016 and released by Granny records in December 2016. It is available for listening or downloading through the Granny records bandcamp page .


1, 7 diskoryxeion


O Φώντας Τρούσας στο Lifo, 9.1.2017

1, 9 troussas lifoΟ Κωστής Δρυγιανάκης το τερμάτισε. Ηχογράφησε ένα κομμάτι 50 λεπτά και μας πήρε το σκαλπ. Το “Wings of Winds” είναι ένα track το οποίο δεν είναι εύκολο να περιγραφεί – όχι γιατί δεν υπάρχει σώνει και καλά κάποιο concept, όσο γιατί η μεγάλη διάρκειά του προϋποθέτει το να μην ξεχνάς τι έχει προηγηθεί. Κι αυτό αποτελεί ένα ζόρι, για τον ακροατή. Τον θέτει, εννοώ, προ ενός διλήμματος. Ν’ ακούσει, να ξανακούσει, και να… ματαξανακούσει το CD, κατ’ αρχάς συνεχώς και εν συνεχεία κατά τόπους, και μάλιστα επαναληπτικά, προκειμένου να αντιληφθεί τι επιχειρεί εδώ ο Δρυγιανάκης. Θα το πράξει (ο ακροατής); Αυτό είναι το ερώτημα. Εγώ θα την πω την αμαρτία μου – για να ξεμπερδέψω κάπως εύκολα, έχοντας ακούσει το άλμπουμ τέσσερις φορές.

Η ακρόαση τού «Επί Πτερύγων Ανέμων» ανακάλεσε στη μνήμη μου τον «Μπαλαμό» του Σταύρου Τορνέ. Ένα κινηματογραφικό έργο δηλαδή. Δεν ξέρω αν γίνομαι κάπως αντιληπτός μ’ αυτό που λέω ή μπερδεύω ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Ας επιχειρήσω να τα ξεμπερδέψω τέλος πάντων…

Διακρίνεται κατ’ αρχάς και στα δύο έργα, και βεβαίως στο μουσικό, που εδώ μας ενδιαφέρει, μιαν υπαινικτική λειτουργία του λόγου (και σε πρώτο πλάνο και υπογείως). Ο λόγος, δηλαδή η φωνή χρησιμοποιείται όχι κατ’ ανάγκην με το νοηματικό (για μας) περιεχόμενό της (περί κάποιας μικρής Βαβέλ πρόκειται), όσο κυρίως με το ηχητικό της. Με το αίσθημα και το μεταίσθημα που αφήνει η ακρόασή της. Αυτές οι φωνητικές διαστρωματώσεις που είναι πυκνές στο “Wings of Winds” (είτε μέσω field recordings, είτε δανεισμένες από υπάρχοντες δίσκους κ.λπ.) είναι εκείνες που δίνουν ένα πρώτο ξεχωριστό χρώμα στο άλμπουμ.

Έπειτα, είναι τα βασικά οργανικά κεφάλαια. Το άλμπουμ ξεκινά, φερ’ ειπείν, μέσα σ’ έναν free/ improv/ avant/ electro κυκεώνα, πριν μεταπέσει συν τω χρόνω σε περισσότερο ηλεκτροστατικές καταστάσεις. Ακολουθεί μια, πώς να την πούμε, ραδιοφωνική (των βραχέων) ηχητική προσαρμογή ανακατεμένη με κολάζ φωνών κ.λπ., για να πάρει τη σκυτάλη ένα πιο ambient section, στο οποίο ο συνολικότερος υπαινιγμός λειτουργεί εντυπωσιακά (τούτο περί το τριακοστό-τριακοστό πέμπτο λεπτό), λίγο πριν ολοκληρώσουμε μ’ ένα ακόμη free/ improv/ electro πλάνο και με παραδοσιακές νύξεις αυτή τη φορά… προς το τέλος πια.

Το “Winds of Wings”, στο οποίο συμμετέχουν 20 (!) μουσικοί, συν το συγκρότημα Atavism, συν η Ομάδα Monday’s Drop(s), συν ο ίδιος ο συνθέτης-διαχειριστής με τους δίσκους του, είναι το πιο φιλόδοξο, μέχρι σήμερα, άλμπουμ του Κωστή Δρυγιανάκη. Μία 50λεπτη, το τονίζω και πάλι, ηχητική ιστορία-εμπειρία, που ναι μεν «διαβάζεται» υπό συνθήκας (τις βρίσκει ο καθένας μόνος του), αλλά αποζημιώνει… και κατά τη διάρκεια και στο τέλος.


Some pictures from the presentation of Wings of Winds in To Pikap (“The Pick Up”), Thessaloniki, March 11, 2017, organized by Granny Records. With many thanks to both Granny and To Pikap!

3, 6 pikap

3, 11 (7287)3, 11 (7308)3, 11 (7401)3, 11 (7407)3, 11 (7416)3, 11 (7420)

And a sound sample HERE .


The album was reviewed by Paul Margree in his blog We need no swords :

The squall of bloops, rushing snares, clarinet hoots and John McCaughlin-style shredding  that erupts at the start of Costis Drygianakis’ Wings of Winds certainly suggests some vintage improv collective getting jiggy in fine style. But closer inspection reveals something more nuanced and mysterious, a long-form work of intuitive electroacoustic composition that deploys improvisation as one of a matrix of techniques as it moves carefully through its 40-or so minute runtime. In fact, that opening blast is deceptive, working perhaps as a palette cleanser rather than a statement of intent. There’s something similar positioned at the end, but what happens in between is radically different to those those two blowouts – a calmer, more considered set of sonic gestures. A rain of metallic plinks acts as a gentle backdrop to a recorded conversation. A simple violin figure is accompanied by only a soft crackle. An eerie cocoon of electronic whines is punctuated by jittery percussion. A conversation is barely audible.

Enigmatic, sure, but there is a sense of space and of purpose to Wings of Winds, with Drygianakis’s meticulous edits bringing together sections from around 20 individual musicians, plus two groups (a trio and quartet) and voices sampled from ethnographic recordings. Yet far from being the maximalist jam session that you might expect, the album makes use of that multitude almost counterintuitively, shaping its components into austere and meditative beauty. This is, undoubtably, Drygianakis’s show, despite the legion of contributors, and his ability to not be overwhelmed by his source material is credit to a compositional sense honed over a career working in tape and sample manipulation. Subtle, nuanced and powerful, Wings of Winds is nourishing listening for sure.

___________________________________________________________________________________________

Julian Cowley wrote in the Wire magazine, issue 4.2017

“The opening five minutes of Wings Of Winds revel in excess with a multi-layered blast of frenetic improvising. A host of guest musicians contributes to the raucous polyphony. Then, just as you start to feel this 50 minute ride is going to strain the nerves, the turbulence subsides and women’s voices converse while amplified strings ping and twang lackadaisically. Interference crackles quietly, and slight, ephemeral melodies take shape. Other voices, mostly indistinct, drift in and out. A violin sounds wispy and wistful. A kit drummer enters the frame. Electronics waver atmospherically. Scribbly vinyl scratching is pitched against meandering clarinet and drifting guitar chords. The assemblage continues to mutate. Beyond the superficial randomness Costis Drygianakis is firmly in control, directing an unpredictable course of events that makes a healthy range of demands on the attentiveness of his listeners.”

wire epi pterygwn+

____________________________________________________________________________________________

A longer review by Vangelis Poulios appeared in the Greek music site Avopolis (in Greek) http://www.avopolis.gr/albums/greek-albums/59318-drygiannakis-anemon.

Αν μπορεί κάτι να χαρακτηρίσει το σύνολο της δουλειάς του Κωστή Δρυγιανάκη (ήδη από τις πρώτες ηχογραφήσεις της Οπτικής Μουσικής στα μέσα της δεκαετίας του 1980) είναι ότι αντιστέκεται στους εύκολους προσδιορισμούς και στις κατηγοριοποιήσεις. Και ετούτη η –επιτρέψτε μου– εκ προοιμίου πολύ ενδιαφέρουσα συμμετοχή του στο εκλεκτικό και περιπετειώδες label της Granny Records με τον υπέροχο τίτλο Επί Πτερύγων Ανέμων (Wings Οf Winds αγγλιστί), δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα, ο οποίος επί της ουσίας αρνείται τον κανόνα.

Προφανώς, ο μη κανόνας δεν σημαίνει ότι ο Βολιώτης συνθέτης δρα έτσι στο κουτουρού και στο όπως λάχει. Το έργο του διέπεται από διάφορες πειθαρχίες, τις οποίες εξερευνά όλα αυτά τα χρόνια με υπομονή, επιμονή και διεισδυτικότητα: ο (οργανωμένος) αυτοσχεδιασμός, η εθνογραφικής λογικής καταγραφή (την εξασκεί κατ’ αποκλειστικότητα όταν πρόκειται να καταγράψει π.χ. ψάλτες της Θεσσαλίας ή σκοπούς της Σκοπέλου, αλλά αφήνει να τον επηρεάσει ακόμα κι όταν καταγράφει ήχους από μία τηλεόραση ή καθημερινές συζητήσεις), η τεχνική του κολάζτα live ηλεκτρονικά κ.ά.

Το ζήτημα, τουλάχιστον σε δουλειές όπως η συγκεκριμένη, είναι ότι καμία απ’ αυτές τις πειθαρχίες δεν τον βάζει σε συγκεκριμένα κουτιά, δεν του δίνει έτοιμες φόρμες και δεν του στερεί την ελευθερία να πλάσει την αφήγηση όπως εκείνος κρίνει σκόπιμο· ή, καλύτερα, να συνθέσει εξαρχής μία, βασιζόμενος σε θραύσματα πολλών μικροαφηγήσεων – κάποιων που βρίσκει τυχαία μπροστά του και άλλων που οργανώνει ο ίδιος. Αντιθέτως, όλα τα παραπάνω τον ρίχνουν όλο και πιο βαθιά στην ανοιχτή θάλασσα της εννοιολογικής και αφηγηματικής τέχνης. Και ο Δρυγιανάκης, από τη μεριά του, έχει από χρόνια αποδειχθεί ικανός κολυμβητής.

Έτσι και εδώ, βάζει στον εαυτό του –και κατ’ επέκταση στους ακροατές– έναν δύσκολο γρίφο: να δοθεί μια μορφή, ένα σχήμα, μια υπόσταση στον άνεμο και στα πτερύγιά του, δηλαδή στο κατεξοχήν αμορφοποίητο από τα στοιχεία της φύσης. Για να το κάνει, χρησιμοποιεί 26 συνολικά μουσικούς, στους οποίους (για να σας δώσω μια εικόνα) μπορούν και συμπεριλαμβάνονται το death metal σχήμα των Atavism, ο δεινός αυτοσχεδιαστής και πιθανώς από τους καλύτερους τζαζ ντράμερ της ημεδαπής Χρήστος Γερμένογλου, ο Jason Lescalleet (σημαντικό όνομα του αμερικανικού πειραματισμού), κιθάρες, βιολιά, κανονάκια, κλαρινέτα, ζουρνάδες, φωνές, μπόλικα ηλεκτρονικά και βέβαια ακόμα περισσότερα samples: αμάξια που μαρσάρουν, άνθρωποι που συζητούν σε δημόσιο ή ιδιωτικό χώρο, χέρια που χτυπούνε πόρτες, καμπάνες που αναγγέλλουν, τηλεοράσεις που αποκοιμίζουν, φράσεις που λέγονται με τα απλούστερα, τα πιο καθημερινά λόγια και κουδουνίζουν στο μυαλό σου για ώρα («πού να μπούμε εμείς μέσα στο άπειρο;») και τόσα ακόμα. Κι όλα σε μία και μόνη σύνθεση διάρκειας 50 λεπτών, η οποία προφανώς διέρχεται από τόσες μεταβολές, ώστε είναι πραγματικά αδύνατο να καταγραφούν μία προς μία σε ένα τέτοιο κείμενο. Και σε όποιο κείμενο, δηλαδή, ποιο το νόημα;

Το ζήτημα έγκειται στο πώς όλα τούτα συνέχονται, πώς αντιπαραβάλλονται το ένα στο άλλο, πώς συνομιλούν μεταξύ τους και στο τέλος τι είδους αφήγηση φτιάχνουν. Μέσα από την αιφνίδια παρουσία, εκεί όπου όλα δείχνουν την απουσία (π.χ. το αυστηρό χτύπημα μιας πόρτας σ’ ένα ηχητικό περιβάλλον που θα μπορούσε να παρομοιαστεί με το υπέροχο εκείνο κενό μιας ράθυμης καλοκαιρινής νύχτας), την αντιπαραβολή ενός αυτοσχεδιαστικού χάους με χαμηλόφωνες ιδιωτικές συζητήσεις και ανεπαίσθητες ηλεκτρονικές ατμόσφαιρες ή, αντιθέτως, την παράδοση της πιο πάνω φράσης σε έναν υποχθόνιο αυτοσχεδιαστικό στρόβιλο. Μέσα, τέλος πάντων, από πολλά δίπολα που συνδέουν, συμπληρώνουν ή αντιτίθενται το ένα στο άλλο, ο Δρυγιανάκης στήνει μια μαστορικής λεπτότητας διαλεκτική αφήγηση, όπου το καθετί αποκτά νόημα στην αλληλεπίδρασή του μέσα στο σύνολο και όχι αφ’ εαυτού του. Όπως όλοι μας, έτσι και τα υλικά με τα οποία ο Δρυγιανάκης στήνει την αφήγησή του υπάρχουνε μόνο εν σχέσει.

Ως παράπλευρο κέρδος, μία δουλειά σαν κι ετούτη μπορεί να μυήσει τον ακροατή και την ακροάτρια στην τέχνη της ακρόασης του καθημερινού, στο πώς μπορεί να φανταστεί ολόκληρους κόσμους εκεί όπου φαινομενικά υπάρχουν μόνο «ηχητικά σκουπίδια» και «κοινός θόρυβος». Όλα έχουν κάτι να μας πουν αν μπούνε σε μία συνθήκη διαλόγου και, αντιστρόφως, τίποτα δεν είναι αρκετά ασήμαντο για να μείνει οριστικά εκτός. Πεδίο δόξης λαμπρό από εκεί και πέρα για τον καθένα και την καθεμιά να φανταστεί πώς θα επεξεργαστεί τις πηγές, τι σημασία θα τους δώσει, πώς θα τις κόψει και πώς θα τις ράψει. Εδώ έγκειται η υψηλή μαστορική του Δρυγιανάκη –διότι περί μαστορικής πρόκειται.

Όπως θα έχετε μάλλον καταλάβει ως τώρα, δεν σκαρφαλώνεις εύκολα στα Πτερύγια Των Ανέμων –πώς θα μπορούσες άλλωστε; Δεν πρόκειται δηλαδή για δίσκο από εκείνους που, σε πρώτη τουλάχιστον φάση, τους αφήνεις «απλώς να παίζουνε», ελπίζοντας να σε πιάσουν και να τους πιάσεις κάπως στο περίπου. Ο συγκεκριμένος σου ζητά (αλλά και σου προσφέρεται για) να αφουγκραστείς και την παραμικρή σιγαλιά του· μοιάζει μ’ έναν τρόπο να απαιτεί την προσεκτική και συγκεντρωμένη ακρόαση του, όπως νομίζω συμβαίνει με όλες τις δουλειές του Δρυγιανάκη. Όπως όμως επίσης συμβαίνει σε όλα τα πρότζεκτ που φέρουν την υπογραφή του, η ακροαστική επιμονή επιβραβεύεται, συνήθως μεγαλοπρεπώς. Νομίζω ότι το Επί Πτερύγων Ανέμων είναι μία από αυτές τις τελευταίες περιπτώσεις.


Wings of Winds were selected by Brian Olewnick in his favorite releases for 2016

http://olewnick.blogspot.gr/2016/

1, 15 olewnick.jpg

____________________________________________________________________________________________

Also, it was selected by Jesse Goin in his “What are you currently listening to?” list in the November issue of The Wire.

goin

 

 

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s